پیرچشمی بخشی از روند طبیعی افزایش سن میباشد و در هنگامی كه عدسی چشم قابلیت انعطاف خود را بتدریج از دست میدهد, اتفاق میافتد. همه ما دیر یا زود پیرچشمی را تجربه خواهیم كرد اما معمولا این حالت در حدود سن 45-40 سالگی شروع میشود. در نتیجه افراد با دید طبیعی (بدون ضعف چشم) احتیاج به عینك مطالعه پیدا میكنند و افراد نزدیكبین یا دوربین احتیاج به دو عینك یكی برای دور و یكی برای نزدیك یا عینك دو دید پیدا میكنند. یك مزیت نزدیكبینی كمتر از 3 دیوپتر این است كه این افراد بعد از شروع پیرچشمی میتوانند عینك دور خود را بردارند و قادر به خواندن بدون عینك باشند. بعد از انجام لیزر برای اصلاح نزدیكبینی، این توانایی از دست خواهد رفت, چرا كه این افراد همانند سایر افراد طبیعی نیاز به عینك مطالعه خواهند داشت. اما افراد با نزدیكبینی متوسط و شدید پس از شروع پیرچشمی علاوه بر عینك دور نیاز به عینك مطالعه هم خواهند داشت و در واقع مزیتی نسبت به افراد طبیعی ندارند. لیزر تاثیری بر روی قدرت متمركز كننده عدسی چشم نداشته و بنابراین نمیتواند پیرچشمی را درمان كند.