به گزارش"انجمن آرپی و اشتارگارت ایران - تی یلم"مقاله ای به نقل از بنیان با عنوان:تاثیر داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی بر روی سرنوشت سلول های بنیادی / پیش ساز عصبی در شرایط in vitro
در پیوند های آلوژن و گزنو، سرکوب مناسب سیستم ایمنی نقش عمده ای درمیزان بقاء، به خصوص در طولانی مدت دارد. اثر داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی درسرنوشت سلول های بنیادی/ پیش ساز به اندازه کافی بررسی نشده است. تمرکز این مطالعه، بررسی سیستماتیک اثرات چهار روش مختلف ایمنی درمانی بر روی مرگ / بقاء سلول های پیش سازعصبی انسان، تکثیر، فعالیت متابولیک، تمایز و مهاجرت آنها در شرایط in vitro است. این داروها شامل: 1. سیکلوسپورین A (CSA)، مهارکننده کلسینورین، 2. Everolimus (RAD001)، مهار کننده mTOR، 3. اسید Mycophenolic (MPA، mycophenolate)، مهار کننده دهیدروژناز اینوزین منوفسفات و 4. پردنیزولون، نوعی استروئید می باشند. در حداقل غلظت موثر (MEC)، ما کاهش قابل توجهی را در توانایی تکثیر سلول های پیش سازعصبی انسان (ترکیب BrdU)، به خصوص برای CSA و MPA، و تغییری را درفعالیت متابولیک وابسته به H(P)-NAD مشاهده کردیم. میزان مرگ و میر، نوروژنز، گلیوژنز و مهاجرت سلول عمدتاً تحت این شرایط برای هر 4 داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی بدون تغییر بوده، به جز مرگ سلول، که به طور قابل توجهی تحت تیمار MPA افزایش یافته بود.
نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید
کد ۶ رقمی ارسالشده به ایمیل و رمز عبور جدید را وارد کنید.
در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید
دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید